การกล่าวอ้างที่น่าตกใจ

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว โลกคริปโตต้องสั่นสะเทือนกับข้อกล่าวอ้างว่าทีมงาน Across Protocol จัดการควบคุมการลงคะแนนเสียงอย่างมีเจตนา เพื่อเบิกเงินจำนวน 23 ล้านดอลลาร์จากคลังสมุดของ DAO โดยดูเหมือนจะเป็นเพียง ‘การถอนเงิน’ อีกครั้ง แต่คราวนี้ถูกปกปิดภายใต้ชื่อ ‘การบริหารจัดการแบบกระจายศูนย์’

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างไร?

ข้อมูลมาจาก Ogle (1912212.eth) ผู้ก่อตั้ง Glue — L1 เจ้าหน้าที่ด้านความปลอดภัยซึ่งเคยถูกวิพากษ์วิจารณ์มาก่อน โดยเขาใช้ข้อมูลบนบล็อกเชนมายืนยันว่า มีกระเป๋าเงินหลายช่องที่เกี่ยวข้องกับผู้นำโครงการ Across เข้าร่วมลงคะแนนเสียงในข้อเสนอสำคัญโดยใช้ ACX เป็นจำนวนมาก

หนึ่งในข้อเสนอปล่อยทรัพยากรไปยัง Risk Labs — กองทุนเอกชนที่ร่วมก่อตั้งโดย Hart Lambur และ John Shutt มูลค่ากว่า 100 ล้าน ACX (ประมาณ \(15M) ส่วนเพิ่มเติมอีก \)7.5M ก็ได้รับการสนับสนุนแบบย้อนหลัง โดยผ่านกระบวนการลงคะแนนเสียงจากกลุ่มกระเป๋าเงินซ่อนเร้น

แปลความหมาย: ทีมงานใช้เหรียญตนเองในการโหวตให้มอบเงินให้ตนเอง และอ้างว่าเป็นผลจากการประชุมของชุมชน

เพราะเหตุใดจึงเลวร้ายยิ่งกว่าที่คิด?

หลายคนอาจมองว่านี่เป็นแค่มืออาชีพแอบแฝงแต่ในโลกคริปโต เราควรจะไม่มีโครงสร้างลำดับชั้นใด ๆ DAO จะต้องเป็นสถาบันระดับชาติแบบกระจายศูนย์ตามรหัสและแนวปฏิบัติตามคำแนะนำ

แต่มันคือจุดสำคัญ: รหัสไม่สามารถหยุดพฤติกรรมร่วมกันได้

งานวิจัยพบว่ามากกว่า 60% ของ DAO อันดับสูงสุด มีผู้ถือเหรียญไม่ถึง 5% เป็นผู้ครอบครองอำนาจการลงคะแนนเกินกว่าครึ่งหนึ่ง การบริหารแบบเดียวกันไม่นับเป็น decentralization — มันคือระบอบเผด็จการโดยอาศัยนามธรรมของการกระจายศูนย์

ผมเคยเห็นรูปแบบเดียวกันมาก่อน เช่น ‘Golden Boys’ ใน Compound, การเสนอขอเงินสำหรับตนเองใน Jupiter, และแม้แต่เหตุระเบิด The DAO เมื่อปี 2016 การเลียนแบบประวัติกำเนิดใหม่อีกครั้ง เพราะเราไม่มองเห็นบทเรียนจริง ๆ — เราเพียงสร้างระบบที่ขาดกลไกความรับผิดชอบจริง ๆ

เหตุผลซ่อนเร้นเบื้องหลังฉากแสดงออก

Ogle เคารพคำเตือนบางอย่างที่คนส่วนใหญ่มักมองข้าม: ไม่มีบันทึกตรวจสอบสาธารณะ, ไม่มีแฟ้มรายงานทางเลือกในการโหวตก่อน, และ ไม่มีรายงานรายละเอียดเกี่ยวกับแนวทางใช้งานเงินหลังโอน

ใครถามเลยไหมว่ายอดเงินไปไหน? เพราะใครจะตรวจสอบได้ว่าใครเป็นคนโหวตก่อน? การโปร่งใสบนบล็อกเชนมีประโยชน์เฉพาะเมื่อรู้ว่านักเขียนกระเป๋าไหนควบคุมโดยใคร — และตรงนี้จำเป็นงานฟอเรสิกซ์ระดับลึกที่ผู้ใช้งานธรรมดาแทบทำได้ยาก

และแน่นอน — มันนำไปสู่คำถามทางกฎหมายอย่างจริงจัง หากบุคคลหนึ่งโหวตรับเงินหลายล้านโดยซ่อนตนไว้อยู่เบื้องหลังรหัสจำลอง… จะสามารถปกป้องตนภายใต้อำนาจอธิปไตยแบบกระจายศูนย์ได้อย่างไร?ศาลอาจมอง differently

มุมมองของฉัน: เชื่อมั่นคราวใด หากพวกเขา ‘กระจายศูนย์’

ขอชัดเจนคร่าว ๆ: ผมไม่ได้มองลบแนวคิด DAO ผมเชื่อมโยกกับแนวทางบริหารจัดการแบบกระจาย ในหลักแนวโน้ม เมื่ออธิบายพลาดจนถึงขนาดให้นักพัฒนาสามารถปรุงแต่งผลโหวตรัว ๆ โดยเหมือนทำกองทรัสต์ไซฟอน… เราจำเป็นจะเปลี่ยนกฎใหม่อย่างเร่งด่วน

สิ่งเหล่านี้ควรเปลี่ยน:

• Zero-knowledge proofs for voting → พิสูจน์ความถูกต้องโดยไม่อวดเผยภาพรวมหรือเจตนารมณ์
• Quadratic voting models →ลดอำนาจของ ‘whales’ โดยแบ่งเบาแรงเสียดทานตามจำนวนผู้เข้าร่วมอย่างเหมาะสม c - Independent audits before major payouts → พฤติตามมาตรฐานคลังสาธารณะแทนจะกลายเป็นกองทุนอนามัยส่วนบุคคล d - Time-lock on large withdrawals → กรอบเวลาจำกัดสำหรับถอนจำนวนมากหลังเสร็จกระบวนการโหวตอนานะแกะสลักออกมาเอง (ใช่วางแผนมาเอง)

จนกว่าจะเกิดอะไรขึ้นคราวหน้า? พฤ行为ตรวจตรา ‘คำประกาศจากชุมชน’ ในระดับเยาะเย้ว—and maybe write your own Python script to check those wallet clusters yourself (yes, I did).

สุดท้าย: การโปร่งใสไม่ใช่อภินาสว่าง… มันจำเป็น!

The irony isn’t lost on me: we built decentralized systems so people wouldn’t need to trust anyone… only now we realize we must trust them even more—because if there’s no oversight, chaos follows.